July 22nd, 2006

wake me Up!!!

      

     Here in the office as of the moment, by the way, im an agent in a top american charge and credit card company, im still in middle of my shift and nothin to do as of the moment because we are experiencing system problem.hahahah..buti na lng..im soo sleepy na coz i wasnt able to have good sleep last  night, but thats ok if that wud pay off the quality time i had with my dearest yesterday (yahoooo after three days of mizzing him!!!)

un lang nman tgal ko ring wlang bLog... c yah!!!

Currently listening to: my co reps
Currently reading: account info's
Currently watching: my sitmate
Currently feeling: wasted
Posted by CutiE_aYaH at 11:10 AM as a stickied, favorite post | 1 anY coMmenTs? WelcomE d2 Yan...

September 23rd, 2007

Yah...It was a Blessing!

 

      Today is my off and honestly speaking...I was having hesitation if I would go with them to hear the mass or not. some kind of tinatamad especially I do  " RDTY " tomorrow as in rest day thank U! hahah samin lang meron nyan. but still GOD didnt allow me, I was so bless and He allowed me, I'm with my sis and her bf, we went to church and I was so happy to hear that wonderful message that I realized I'm forgetting too. I was so so guilty about it! yah I am!

       " So Lord GOD... Thnks for leading the path and always clearing my mind. without you I would be nothing...."

Currently feeling: thankful
Posted by CutiE_aYaH at 08:25 PM | Add a Comment

May 9th, 2007

motorcycle gang

      It was an ordinary day going to Makati where I am working. a typical 4 am where I need to walk in a common street that I used to take to commute. its quite far from the house so I need to walk by myself to get a jeepney ride up to buendia. That was apriL 30, 07. I never thought that I would be victimized by those motorcycle gang who snatched my bag. Imagine, that was few walks from the house pero nabiktima pa rin ako. It was so scary the mere fact that no one was around when it happened and even if I was screaming for help and asking for pity from those bastards, nothing happens, and that's the sad thing. I was traumatized for a week, I can't even get out of the house, its quite funny to think that strong lady like me would feel it. actually I still do but trying to cope from  what happened. I'm just so blessed and lucky na wala masyadong nangyari sa ken, aside from some scratch at my arms and some pasa. marami kasi akong narinig na stories from some friends regarding to what happened to me that some of the victims were hospitalized.

       From my own experience, I just want to address this to everybody, most specially woman and those who are working very early in the morning like me, to be more careful of your stuffs, don't be too confident na u are holding ur bag on ur shoulders because they might appear behinds u like what I encountered and pwede kang makaladkad bcoz nakamotor sila. Also dont walk alone lalo na kung madilim ang daan. Maganda na ung nag iingat di ba?

      I wnt to the police after the incident and nagpablotter ako, but until now wala pa ring nahuhuli, pakalat -kalat pa rin sila. So I hope wala na silang mabiktima pa. Magbagong buhay na kayo noh!!!

Posted by CutiE_aYaH at 09:30 PM | Add a Comment

November 25th, 2006

wouLd I be Happy iF I'm nOt?

 

         I remember last time when I was in the office, somebody ask me, "kamusta ka nman ngayon, masaya ka ba?" I know he mean that as a jOke, pero bakit ganun bigla akong nalungkot. you know what I told him? "Actually hindi, I'm sad nga eh..." for him it was a jOke but it's true. I should be happy pero pra pa ring may kulang. dami kong hindi magawa, I have a lot of frustrations especially whn it comes to _________. I realized that its not enough to just doing it the way you used to be, I just realized that whenever you have a chance you need to maximize things, those oppurtunities. they would come once in a lifetime. so whenever it knocks you, grab it never let it go, kapag nawala sa kamay mo, do whatever u can to win it back...hindi pa huli ang lahat.


 

Posted by CutiE_aYaH at 02:33 PM | Add a Comment

November 14th, 2006

I'm an ice cream treat!

 

 

Your Icecream Flavour is...Neopolitan!
You aren't satisfied with just one flavor. They say variety is the spice of life and this shines through in your Ice cream of choice! Just don't eat all the chocolate and leave the strawberry and vanilla behind!

Posted by CutiE_aYaH at 02:53 PM | Add a Comment

October 9th, 2006

Minsan may isang pUta

Check this out guys, something to think about... 
Minsan May Isang Puta
(something worth reading)

Tingin ng mga bobong kapitbahay ko
puta daw ako. Nagpapagamit,
binabayaran. Sabi nila ako daw ang
pinakamaganda at pinakasikat sa
aming lugar noon. Ang bango-bango ko
daw, sariwa at makinis. Di ko nga
alam kung sumpa ito, dahil dito
naletse ang kinabukasan ko.

Tara makinig ka muna sa kwento ko,
yosi muna tayo. Alam mo, maraming
lumapit sa akin, nagkagusto, naakit.
Ang hirap pag lahat sa iyo virgin eh.
Tinanggap ko naman silang tao, bakit
kaya nila ako ginago? Masakit
alalahanin, iniisip ko na lang na
kase di sila taga rito, siguro
talagang ganoon. Tatlong malilibog
na foreigners ang namyesta sa
katawan ko, na-rape ako.

Sa tatlong beses akong nagahasa,
ang
pinakahuli ang di ko makaka-
limutan. Parang maski di ko ginusto
ang mga nangyari, hinahanap-hanap
ko siya. Tinulungan nya kasi akong
makalimutan yung mga sadistang Hapon
at Coño.

Kase, ibang-iba ang hagod niya.
Umiikot ang mundo ko sa tuwing
ginagamit niya ako. Ibang klase siya
mag-sorry, lalo pa at kinupkop niya
ako at ang mga naging anak ko.

Parating ang dami naming regalo -
may chocolates, yosi, ano ka! May
datung pa! Nakakabaliw siya, alam
kong ginagamit nya lang ako pero
pagamit naman ako nang pagamit.

Sa kanya namin natutunan mag-inggles,
di lang magsulat ha! Magbasa pa!
Hanggang ngayon, sa tuwing mabigat
ang problema ko, siya ang tinatak-
buhan ko. Yun nga lang, lahat ng
bagay may kapalit. Nung kinasama ko
siya, guminhawa buhay namin.
Sosyal na sosyal kami.

Ewan ko nga ba, akala ko napapamahal
na ako sa kanya. Akala ko tuloy-tuloy
na kaligayahan
namin, yun pala unti-
unti niya akong pinapatay. Putang
Ina! Sa dami ng lason na sinaksak niya
sa katawan ko, muntik na akong malaspag.

Ang daming nagsabi na ang tanga tanga
ko. Patalsikin ko na daw. Sa tulong ng
mga anak ko, napalayas ko ang animal
pero ang hirap magsimula. Masyado na
kaming nasanay sa sarap ng buhay na
naranasan namin sa kanya. Lubog na
lubog pa kami sa utang, kulang ata
pati kaluluwa namin para ibayad sa mga
inutang namin.

Sinikap naming lahat maging maganda
ang buhay namin. Ayun, mga nasa
Japan, Hong Kong, Saudi ang mga
anak ko. Yung iba nag-US, Europe.
Yung iba ayaw umalis sa akin. Halos
lahat, wala naman silbi, masaya daw
sa piling ko, maski amoy usok ako.

Sa dami ng mga anak ko na nagsisikap
na tulungan ang kalagayan namin, siya
din ang dami ng mga anak ko na
namamantala sa kabuhayan at kayamana
na itinatabi ko para sa punyetang
kinabukasan
naming lahat. Dumating ang
panahon na di na kami halos makaahon
sa hirap ng buhay. Napakahirap dahil
nasanay na kami sa ginhawa at sarap.

Ang di ko inaakala ay mismong mga
anak ko, ang tuluyang sisira sa akin.
Napakasakit tanggapin na malinlang.
Akala ko ay makakakita ako ng magiging
kasama sa buhay sa mga ahas na
ipinakilala ng mga anak ko Hindi pala.
Ang tanga ko talaga. Binugaw ako ng
sarili kong mga anak kapalit ng kwarta
at pansamantalang ginhawa na nais
nilang matamasa.

Wala na akong nagawa dahil sa sobrang
pagmamahal ko sa aking mga anak. Wala
akong ibang yaman kundi ganda ko.
Pinagamit ko na lang ng pinagamit ang
sarili ko, basta maginhawa lang ang
mga anak ko.

Usap-usapan ako ng mga kapitbahay ko.
May nanghihinayang, namumuhi at naaawa.
Puta na kase ang isang magandang tulad
ko.

Alam mo, gusto ko na sanang tumigil sa
pagpuputa kaso ang laki talaga ng
letseng utang ko eh. Palaki pa ng
palaki. Kulang na kulang. Paano na lang
ang mga anak ko naiwan sa aking
punyetang puder? Baka di na ako balikan
o bisitahin ng mga nag-abroad kong mga
anak. Hindi na importante kung laspagin
man ang ganda ko, madama ko lang ang
pagmamahal ng mga anak ko. Malaman
nila na gagawin ko ang lahat para sa
kanila.

Sa tuwing titingin ako sa salamin,
alam ko maganda pa rin ako. Meron pa
din ang bilib sa akin. Napapag usapan
pa din. Sa tuwing nakikita ko ang mukha
ko sa salamin, nakikita ko ang mga
anak ko. Tutulo na lang ang mga luha ko
ng di ko namamalayan. Ang gagaling nga
ng mga anak ko, namamayagpag kahit saan
sila pumunta. Mahusay sa kahit anong
gawin. Tama man o mali. Proud ako sa
kanila. Kaso sila, kabaligtaran ang
nararamdaman para sa akin.

Sa dami ng mga anak ko, iilan lang ang
may malasakit sa akin. May malasakit
man, nahihilaw. Ni
di nga ako kiniki-
lalang ina. Halos lahat sila galit sa
isa't isa. Walang gusto magtulungan,
naghihilahan pa. Ang dami ko ng pasakit
na tiniis pero walang sasakit pa nung
sarili kong mga anak ang nagbugaw sa
akin. Kinapital ang laspag na ganda ko.
Masyado silang nasanay sa sarap ng
buhay. Minsan sa pagtingin ko sa salamin,
ni hindi ko na nga kilala sarili ko.

Dadating na naman ang pasko, sana
maalala naman ako ng mga anak ko.
Isang buwan pa, magbabagong taon na.
Natatakot ako sa taong darating.
Ngayon pa lang usap usapan na ang
susunod na pagbubugaw ng ilan sa mga
anak ko. Sana may magtanggol naman
sa akin, ipaglaban naman nila ako.
Gusto kong isigaw:

"INA NINYO AKO! MAHALIN NYO NAMAN AKO!"

Sige, dumadrama na ako. Masisira na
ang make up ko nito eh. Salamat ha,
pinakinggan mo ako. Ay sorry, di ko
nasabi pangalan ko.

Pilipinas nga pala.


Posted by CutiE_aYaH at 12:15 PM | Add a Comment

September 23rd, 2006

Darker than Blue...

 

How is it feel if u are misunderstood...

if you, in yourself u know what is true.

I knew I was wrong I knew it but it was before

and keep on reminding me I had been fool before

trying to move on but still pushing me back

blaming me for everything as if u could read me

it is you who didn't understand

and need to be understood....

I'm not blaming u... and I'm not blaming anyone

It's just me and not you

just help me get through.

Posted by CutiE_aYaH at 11:14 AM | Add a Comment

January 8th, 2005

SurvivOrzzzzZzZZZzzzz

 meh and my clasm8 patrick been in 98.7 DZFE the master's touch office in makati few dayz back, and surprisingly..... that a non commercialized radio station can survive thze daYz..... well wat can i say is kahit na classical ang sound nila eh they still roCkZZZzzzzz.....and to maam tiffany of DZFE and the whole staff, I salute u for that continuing devotion to classical music and workz for GOD! * to those who want to help the station, the fact that they are not commercialized...meaning they only survive frm donations and most of the tym charity, please do make a move to help them, visit their site...or just google them...98.7 DZFE the master's touch.... okiezzzzz.....

Posted by CutiE_aYaH at 03:48 PM | Add a Comment

January 6th, 2005

I'm surE makakareLate d2....PwomiZzzZzzZzZZz.....

                                   

                                    *JuzT wanna share mY persOnal viEw boUt loVe..... *******************************^^MAHIKA^^***********************************

msarap ang magmahal....ang umibig at ibigin...sabi nga nila, pra ka daw lumulutang s ulap, nakakatulala...nakakapraning. pakiramdam mo'y nsa isang panaginip na ayaw mo ng magicing, makapiling lang ang taong espesyal at nagpapaligaya sau. handa ka n s lahat ng bagay, kahit ano kaya mong gawin, mula s pinakasimple, hanggang sa pinaka kakatwang bagay na di mo rin akalain na kaya mong gawin, mapangiti mo lng xa.... ang *pag ibig* daw ay makulay, masaya, puno ng buhay. mula d2 nabubuo at nagsisimula ang mga pangarap...na makapiling mo xa, na makasama mo habang buhay ano man ang sabihin nila. ganun ang magmahal.... ang buhay at mundo mo'y sa kanya na lng umiikot. lahat ng ginagawa mo'y xa ang tanging inspirasyon. ngunit di lahat ng lovestory ay aayon sau. ang buhay ay puno ng sakit at pagsubok, lalo na ang pag ibig... lalo na s pag ibig. ibibigay mo ang lahat dahil akala mo'y langit na ang makapiling xa...ngunit s huli'y massktan k lng pla... mapu2no ng sakit at pgdrmdam ang puso mong minsan ay umasa. marami kang tanong na di mo kyang sgutin. mga tnong n unti unting magpa2hina sau. isusumpa mo xa...isusumpa mong umibig ka pa! handa kang ibigay maging buhay m upang lumigayang kasama xa. ngunit pa'no kung di na xa maligaYa...... masarap magmahal...ngunit mas madalas ang masakit. yan ang *mahiKa* ng pag ibig. ano mang oras, maaaring magbago... mag-ibang kulay at magbalat kayo.bakit pa kailangang magmahal kng masa2ktan lng? ilan ang kailangang msaktn upang mayroong lumigaya? oo msakit magmhaL, ngunit ang masakatan s pag ibig ay handa mong tnggapin upang lumigya xa...dahil mahal mo xa... dahil ang buhay mo ay s'ya... yan ang laro ng pag ibig...minsan makulay, minsan aandap andap ang liwanag. maaari mong ikamatay kung mahina kah.... ngayn nais ko lang magtanong, sa laro ng pag ibig, may sasali pa kaya? handa ka na bang magmahal?

« Newer | »